ولى اماميه قائل به تفصيل ميان فطرى و ملى است ، اوّلى بدون مهلت و بدون عرضهء اسلام بر او كشته مىشود - گرچه توبهء او ميان خود و خدايش پذيرفته شود - زيرا ارتداد موجب تعلّق حد به ذمّهء اوست و با توبه زايل نمىشود ؛ مثل كسى كه در مرتبهء چهارم دزدى كند يا كسى كه محصن باشد و زنا كند يا محاربى كه خون بريزد همهء اين‌ها اگر توبه كنند هيچ تأثيرى در سقوط حد ندارد و امّا در مورد ملى ، سه روز فرصت داده مىشود - و شايد لازمهء عرفى يا عادىاش اين باشد كه در حبس باشد - پس اگر توبه نكرد كشته مىشود و علت فرق [ ميان فطرى و ملى ] روايت صريح است و امّا حكم زن مرتد خواهد آمد . 2 . حبس زن مرتد 1 . علي بن إبراهيم ، عن أبيه ، عن ابن محبوب ، عن غير واحد من أصحابنا ، عن أبي جعفر و أبي عبد اللّه عليهما السّلام في المرتد يستتاب ، فإن تاب و إلّا قتل ، و المرأة إذا ارتدّت عن الإسلام استتيبت فإن تابت و رجعت و إلّا خلّدت في السجن و ضيق عليها في حبسها ؛ « 1 » از امام باقر و امام صادق - عليهما السلام - روايت شده : از مرتد خواسته مىشود توبه كند اگر توبه كرد [ رها مىشود ] و گرنه او را مىكشند و اگر زن از اسلام برگشت ، از وى مىخواهند توبه كند ، اگر توبه كرد و بازگشت [ رها مىشود ] و گرنه به زندان ابد با اعمال شاقّه مىافتد . 2 . علي بن إبراهيم ، عن أبيه ، عن بعض أصحابه ، عن حمّاد ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : لا يخلّد في السجن إلّا ثلاثة : الذي يمثل ؛ و المرأة ترتدّ عن الإسلام ؛ و السارق بعد قطع اليد و الرجل ؛ « 2 » امام صادق - عليه السلام - فرمود : زندان ابد تنها براى سه نفر مىباشد : كسى كه مثله كند ؛ زنى كه از اسلام برگردد و دزدى كه پس از قطع دست و پايش به دزدى دست زند . اين روايت را من لا يحضره الفقيه با اندك تفاوت آورده است « 3 » و با همين تفاوت شيخ در تهذيب الاحكام « 4 » و قاضى در دعائم الاسلام « 5 » آن را نقل كرده‌اند . علّامه مجلسى فرمود : اين روايت صحيح است و حصر در آن اضافى است . « 6 »

--> ( 1 ) . كافى ، ج 7 ، ص 256 ، ح 3 ؛ نك : تهذيب الاحكام ، ج 10 ، ص 137 ، ح 4 ؛ استبصار ، ج 4 ، ص 253 ، ح 4 . ( 2 ) . كافى ، ج 7 ، ص 270 ، ح 45 . ( 3 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 3 ، ص 20 ، ح 4 . ( 4 ) . ج 10 ، ص 142 ، ح 29 ؛ استبصار ، ج 4 ، ص 255 ، ح 11 . ( 5 ) . ج 2 ، ص 539 ، ح 1917 ؛ مستدرك الوسائل ( به نقل از : دعائم الاسلام ) ، ج 18 ، ص 166 ، ح 3 . ( 6 ) . ملاذ الاخيار ، ج 16 ، ص 285 .